صدای هرات از ملبورن؛ تاجیک‌ها و هزاره‌ها در حمایت از زنان افغانستان متحد شدند

ملبورن، استرالیا

امروز صدها نفر به دعوت شورای تاجیکان استرالیا و با همکاری انجمن فرهنگی هزاره‌های ویکتوریا در ملبورن گرد هم آمدند تا حمایت خود را از زنان و مردم هرات اعلام کنند.

پیش از شروع برنامه، شرکت‌کنندگان به یاد شهدای هرات و همه قربانیان خشونت و سرکوب در افغانستان، دو دقیقه سکوت کردند. در این لحظات، فضای جلسه مملو از غم و اندوه، همبستگی و احترام به کسانی بود که جان خود را در راه آزادی، عدالت و کرامت انسانی از دست داده‌اند.

این مراسم با سخنرانی خانم سجیه شجاعی، عضو شورای تاجیکان استرالیا، آغاز شد. ایشان با ایراد سخنرانی احساسی و شعرخوانی، طالبان گذشته را با طالبان امروز مقایسه کردند و اظهار داشتند که طالبان زمانی مادران و زنان را با تازیانه جهل شلاق می‌زدند، اما امروز سینه زنان آزادی‌خواه را با گلوله پاره می‌کنند.

پس از آن، آقای عبدالله حارث، رئیس شورای تاجیکان استرالیا، سخنرانی پرشوری ایراد کرد. او زندگی تحت حکومت طالبان را همراه با ترس، قتل، زندان، فشار روانی، محرومیت از تحصیل و سکوت اجباری توصیف کرد. او تأکید کرد که رنج تنها به هرات محدود نمی‌شود؛ پنجشیر، بامیان و بسیاری از مناطق دیگر افغانستان نیز زیر چکمه‌های طالبان لگدمال می‌شوند.

در ادامه، خانم شگوفه محمدی شعری در مورد درد و رنجی که زنان افغان در دوران حکومت طالبان متحمل می‌شدند، قرائت کرد که با استقبال گرم حضار روبرو شد. سپس دکتر رنه هیث، نماینده مجلس، در مورد وضعیت زنان در افغانستان و اهمیت حمایت بین‌المللی از حقوق و آزادی‌های آنها صحبت کرد.

در سخنرانی پایانی، آقای بارت باتور، رئیس انجمن فرهنگی هزاره‌های ویکتوریا، ضمن خوشامدگویی به حضار، از پایداری زنان هزاره در جبرئیل هرات و مقاومت مردم پنجشیر قدردانی کرد. او بر وحدت تاجیک‌ها و هزاره‌ها تأکید کرد و اظهار داشت که همبستگی بین این دو جامعه برای دستیابی به عدالت، دادخواهی و دفاع از کرامت مردم افغانستان ضروری است.

برگزارکنندگان این گردهمایی بار دیگر تأکید کردند که سکوت در برابر رنج زنان و مردم افغانستان غیرقابل قبول است. آنها از جامعه جهانی، سازمان‌های حقوق بشری و همه مدافعان آزادی خواستند تا صدای مردم هرات و دیگر قربانیان ظلم طالبان را بلندتر کنند و در کنار زنانی که از تحصیل، اشتغال، آزادی و یک زندگی انسانی شرافتمندانه محروم شده‌اند، بایستند.